ΩΡΑΙΟΙ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ
Γνήσια τέκνα των προγόνων τους, οι Έλληνες γλεντάνε ή. λογομαχούν με τον ίδιο τρόπο όπως στην εποχή του Ομήρου ή του Σωκράτη. Ακόμα διατηρούν τις γαστριμαργικές τους συνήθειες ή και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της φυλής. Το Ελληνικό πνεύμα εξάλλου κατακτά ξανά τον κόσμο μέσα από τη γλώσσα, τα συγγράμματα ή και τα εντυπωσιακά επιστημονικά επιτεύγματα ή και τα εντυπωσιακά επιστημονικά επιτεύγματα της αρχαιότητας. Η Ελλάδα γίνεται. μόδα διεθνώς!
Έχετε παρατηρήσει ποτέ τα γυμνά δάχτυλα των Ελληνικών αγαλμάτων; Εάν τα προσέξετε, θα διαπιστώσετε πως συνήθως το δεύτερο δάχτυλο είναι λίγο μακρύτερο από το μεγάλο. Αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό το έχουν ίδιο κι απαράλλαχτο πολλοί σημερινοί Έλληνες. Αρκετοί, επίσης, έχουν την περίφημη <<ελληνική μύτη>> ή την ελληνική κατατομή. Ίδιοι κι απαράλλαχτοι σαν τα αρχαία αγάλματα.
Παρά την γκρίνια ή την σκόπιμη διαστρέβλωση που κάνει κάποιους να ισχυρίζονται πως οι σημερινοί Έλληνες δεν έχουν και πολύ μεγάλη σχέση με τους αρχαίους, ανθρωπολογικές και γλωσσολογικές μελέτες αποδεικνύουν ότι είμαστε γνήσια τέκνα των προγόνων μας. Μερικά, μάλιστα, από τα στοιχεία της καθημερινότητάς μας ούτε που θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιότητα. Όπως για παράδειγμα, το. σουβλάκι. Δεν πρόκειται για πρόσφατη <<ανακάλυψη>> ούτε για δάνειο από την τουρκική κουζίνα, αλλά για ελληνικότατο φαγητό ηλικίας τουλάχιστον 3.000 ετών!
Την περιγραφή του τη συναντάμε ακόμα στα έπη του Ομήρου, όπου υπάρχει η αναφορά στον Αχιλλέα που ψήνει στη θράκα σουβλάκια και κοντοσούβλια! Αλλά και τα περισσότερα από τα φαγητά της παραδοσιακής ελληνικής κουζίνας είναι τα ίδια που έτρωγαν και ο Περικλής, ο Ξενοφών, ο Σωκράτης κι ο Αισχύλος. Αυτό, όμως, είναι μια μικρή λεπτομέρεια σε σχέση με άλλα εντυπωσιακά, που αποδεικνύουν ότι οι συνήθειές μας δεν άλλαξαν στην πάροδο των χιλιετιών. Χρησιμοποιούμε ίδιες κι απαράλλαχτες λέξεις κι εκφράσεις, γλεντάμε με τον ίδιο τρόπο, χορεύουμε τους ίδιους χορούς -μετονομασμένους- αλλά και θυμώνουμε ή βριζόμαστε με τον ίδιο τρόπο όπως και οι πρόγονοί μας.
Η φυλετική μνήμη διατηρείται ακόμα και στις ιδιοτροπίες μας, στον έντονο συναισθηματισμό μας, ακόμα και στις εκφράσεις που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας. Λόγια του Αριστοτέλη χρησιμοποιούμε όταν λέμε <<η αρχή είναι το ήμισυ του παντός>> και τα ίδια αρχαία μέτρα ενάντια στη βασκανία παίρνουμε όταν . φτύνουμε τον κόρφο μας να μη ματιαστούμε,
Επαναλαμβάνοντας μια πανάρχαια κίνηση με τον ίδιο τρόπο που την περιγράφει ο Πλάτων. Κι ακόμα, μπορεί να μην ονομάζουμε αυδή τη φωνή, αλλά λέμε <<έμεινα άναυδος>> ή <<απηύδησα>> Δεν λέμε κυνώ το φιλί, λέμε όμως προσκυνώ το εικόνισμα. Και φυσικά, αγνοούμε οι περισσότεροι πως η αγγλική λέξη kiss προέρχεται από αυτό το ίδιο ρήμα το κυνοφιλώ. <<Κύσσον με και τη δεξιάν δος μοι>>, γράφει ο Αριστοφάνης περιγράφοντας το διάλογο δυο φίλων που συναντώνται. Η φιλόλογος Άννα Τζιροπούλου-Ευσταθίου στο βιβλίο της <<Μαθήματα Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης>> σημειώνει: το Ιωνικό Αλφάβητο παραμένει αναλλοίωτο εδώ και 2.500 χρόνια και το διδάσκουμε στα παιδιά μας όπως ο Αθηναίος στους <<Δειπνοσοφιστάς>>. Σήμερα χρησιμοποιούμε αυτούσιες, παρεφθαρμένες και εν συνθέσει πολύ περισσότερες από 5.000.
Οι αρχαίες εκφράσεις και . βρισιές.
Αν εξετάσουμε τις παροιμίες, θα διαπιστώσουμε ότι το 80% προέρχεται από τις αρχαίες, όπως το <<ες αύριον τα σπουδαία>> και <<μια χελιδών έαρ ου ποιεί>> . Ιδιαίτερα όμως ο Όμηρος και οι τραγικοί είναι ανεξάντλητη πηγή. Το <<κακήν κακώς>> , λ.χ., προέρχεται από τους <<Πέρσες>>, ενώ από τον <<Αγαμέμνονα>> το <<παθός μαθός>> και από τους <<Επτά επί Θήβας>> το <<τριχός ορθίας πλόκαμος ίσταται>> δηλαδή το γνωστό <<σηκώθηκαν οι τρίχες της κεφαλής >>!
Όταν δε μας πιάσει φόβος για κάτι, λέμε <<χτύπα ξύλο>>, έτσι ακριβώς όπως έκαναν οι πρόγονοί μας λέγοντας: <<Άπτεσθε ξύλου>>. Τώρα αν κάποιοι εξακολουθούν να επιμένουν πως δεν έχουμε σχέση με τους αρχαίους Έλληνες, μπορούμε να τους βρίσουμε αρχαιοελληνικά, <<Αποσκότισόν με>> έλεγαν σε κάποιον για να πάψει να τους σκοτίζει, κι όταν γίνονταν <<άνω ποταμών>>, έπεμπαν ες κόρακα τους τριχολογούντας, δηλαδή αυτούς που έλεγαν τρίχες! Αυτόν που σήμερα λέμε λεχρίτη οι προγονοί μας τον έλεγαν <<λέχριο>>
-σημαίνει ο μολύνων-, ενώ το αποκορύφωμα είναι η λέξη <<μάπας>>! Θα το πιστεύατε ότι έχει ηλικία χιλιάδων ετών; Κι όμως ναι. Στα αρχαία ήταν <<μαψ>> και σήμαινε τον ανόητο. Και φυσικά οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες ονομάζονταν από τότε κωθώνια, γιατί χρησιμοποιούσαν κώθωνες, οστράκινα ποτήρια.
Εκτός από το βρισίδι που παραμένει αναλλοίωτο μέσα στους αιώνες, αναλλοίωτες παραμένουν και κάποιες συνήθειες. Και σήμερα εξακολουθούμε να χτίζουμε αυθαίρετα και εκτός σχεδίου, όπως στην εποχή του Παυσανία που σχολίαζε: <<Οι δε μικροί δήμοι της Αττικής ως έτυχεν έκαστος οικισθείς>>. Και βέβαια δεν σταματάμε μέχρι σήμερα να γράφουμε στους τοίχους και να χαράζουμε τα ονόματά μας στα δέντρα όταν ερωτευόμαστε, έτσι ακριβώς όπως στην εποχή του Αριστοφάνη που σχολίαζε: <<Ίδιον των εραστών τα ονόματα γράφειν εν τοις τοίχοις και εν τοις δένδροις>>. Κάτι που ακόμα διατηρείται μέχρι σήμερα σε ορισμένες περιοχές, όπως η Κρήτη η Κύπρος και τα Επτάνησα, είναι η μουσικότητα της γλώσσας.
Στην πραγματικότητα η ελληνική γλώσσα όπως τη μιλούσαν οι αρχαίοι, με την ιδιαίτερη προσωδία της, αναδείκνυε όλη τη μουσικότητά της. Δεν έχει, λοιπόν, άδικο ο Νικηφόρος Βρεττάκος, που σε ένα ποίημά του γράφει: <<Όταν συναντήσω αγγέλους θα τους μιλήσω ελληνικά, γιατί οι άγγελοι δεν ξέρουν γλώσσες, μιλούν μεταξύ τους με μουσική>>. Πράγματι τα γράμματα του αλφαβήτου σε κανονική γραφή, πλαγιαστά, ανάποδα, λοξά και σε διάφορους συνδυασμούς, μετατρέπονταν σε μουσικές νότες με τόσες πολλές υποδιαιρέσεις ώστε εξέφραζαν περίπου 1.600 σημεία της μουσικής θεωρίας. Αυτή η πληθώρα έχει πραγματικά απεριόριστες δυνατότητες, για αυτό και ο Ιάνης Ξενάκης έχει κάνει το χαρακτηριστικό σχόλιο: <<Η μουσικότητα της ελληνικής γλώσσας είναι εφάμιλλη της συμπαντικής!>>. Στην ουσία, οι τόνοι και τα πνεύματα έπαιζαν το ρόλο του οδηγού για τον τρόπο που έπρεπε να προφέρεται κάθε λέξη ή αναπλήρωναν τα γράμματα που είχαν χαθεί στο πέρασμα του χρόνου.
Η εκπληκτική αρχαία τεχνολογία.
Ένας από τους αρχαιολόγους που εργάστηκε τα τελευταία χρόνια στην αναστήλωση της Ακρόπολης σχολίαζε πρόσφατα: <<Χρησιμοποιήσαμε τα ίδια εργαλεία που είχαν εφεύρει οι πρόγονοί μας, δηλαδή γερανούς και τροχαλίες, όπως κι εκείνοι που έχτισαν τον Παρθενώνα. Μόνο που εμείς, αντί για άλογα, χρησιμοποιήσαμε ηλεκτρισμό για την κίνησή τους>>. Τελικά, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, πολλά από τα εν χρήσει τεχνολογικά εργαλεία έχουν ανακαλυφθεί από τους αρχαίους Έλληνες. Πρέσες λαδιού, γνώμονες, χάρτες, φορητά ηλιακά ρολόγια, γερανοί, βαρούλκα, πλανητάρια, συσκευές μέτρησης της απόστασης των άστρων, αστρολάβους, νυστέρια, καθετήρες, κολποσκόπια, αντλίες, όλα τα είχαν εφεύρει οι αρχαίοι Έλληνες. Μέχρι και. σεξουαλικά βοηθήματα, όπως αυτά που βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη: ψεύτικοι φαλλοί από κεραμικό ή ξύλο, πρόδρομοι των σημερινών δονητών! Κι αν ο μετροπόντικας μας εντυπωσιάζει σήμερα, τι να πει κανείς για την πανάρχαια, ηλικίας 2.500 ετών, υπόγεια σήραγγα των 1.040 μέτρων η οποία διασφάλιζε την ύδρευση του Πυθαγορείου στη Σάμο; Από το 425 π.Χ. επίσης χρονολογείται η πρώτη ιπτάμενη μηχανή στην ιστορία του κόσμου. Ήταν η <<περιστερά>> ή <<πετομηχανή>>, που κατασκευάστηκε από το μαθηματικό και φίλο του Πλάτωνα, Αρχύτα. Γύρω στο 240 π.Χ. ο Αρχιμήδης, αυτός ο μέγας μαθηματικός και εφευρέτης, επινόησε μια απίστευτη σειρά συσκευών που ξεκινούσαν από τον ατέρμονα κοχλία - ένα
είδος στριφογυριστής βίδας που ίδια κι απαράλλαχτη χρησιμοποιείται ακόμα - μέχρι το υδραυλικό ρολόι που υπολόγιζε την ώρα με απόκλιση μόλις δυο λεπτών! Άφταστος αποδείχτηκε και στην κατασκευή όπλων, όπως τα κάτοπτρα με τα οποία έκαψε το στόλο των Ρωμαίων ή το ατμοπυροβόλο. Την ίδια περίπου εποχή ανακαλύφθηκε και ο ύδραυλος, ο οποίος υπάρχει σήμερα στο Δίον στο μουσείο της περιοχής. Πρόκειται για τον προπομπό του εκκλησιαστικού οργάνου, του αρμονίου και του πιάνου. Όσο για την αντλία που χρησιμοποιείται σήμερα από τους πυροσβέστες, είναι παρόμοια μ΄ αυτή που είχαν εφεύρει οι προγονοί μας από το 200 π.Χ.!
Γύρω στο 100 μ.Χ. η τεχνολογία των Ελλήνων είχε εξελιχτεί τόσο, ώστε οι πόρτες σε ορισμένους ναούς άνοιγαν αυτόματα με υδραυλικούς μηχανισμούς. Καθόλου άδικα λοιπόν γκρίνιαζε ο Σίλερ: <<Καταραμένε Έλληνα τα βρήκες όλα. Φιλοσοφία, Γεωμετρία, Φυσική, Αστρονομία, Μαθηματικά. Τίποτα δεν άφησες για μας>>. Και ο Γκαίτε παραδεχόταν από την πλευρά του: <<Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα>>. Μπορεί οι αρχαίοι Έλληνες να μην είχαν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, είχαν όμως, όπως αποδείχτηκε πρόσφατα, το καταλληλότερο εργαλείο για τους υπολογιστές τελευταίας γενιάς, κι αυτό είναι η ελληνική γλώσσα! Από τα πανεπιστήμια του Τόκιο και από τα αμερικανικά ειδικά εργαστήρια, όπου γίνονται εντατικές προσπάθειες για τη δημιουργία τεχνητής νοημοσύνης, έρχεται η πληροφορία πως οι έξυπνοι υπολογιστές θα <<μιλούν>> αρχαία ελληνικά. Κι αυτό γιατί η ελληνική είναι η μόνη γλώσσα που λόγω της μαθηματικής δομής της και της ευελιξίας της μπορεί να τροφοδοτήσει με. ευφυΐα έναν υπολογιστή. Οι Ιάπωνες ειδικοί, μάλιστα, είναι κατηγορηματικοί: Από τον 21 ο αιώνα και μετά όποιος δεν μιλά αρχαία ελληνικά θα είναι αποκλεισμένος
από τον κόσμο της εξελιγμένης πληροφορικής.
Γλεντάμε ελληνικά!
Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στο χώρο της τεχνολογίας, άλλου τύπου διαπιστώσεις που αφορούν τη μουσική, το τραγούδι και το χορό αποκαλύπτουν πως γλεντάμε αρχαιοελληνικά. Πως θα σας φαινόταν, λ.χ., αν αντικρίζατε σε ένα μουσείο μια Ταναγραία να κρατά ένα μπουζούκι; Κι όμως υπάρχει! Στην κλασική εποχή ονομαζόταν πανδουρίδα και το κοίλο μέρος του κατασκευαζόταν από καύκαλο χελώνας. Εξίσου αρχαία καταγωγή έχουν και το κανονάκι, η φλογέρα και τα τύμπανα. Ο μεγάλος Ελβετός εθνομουσικολόγος Σάμουελ Μποβί γράφει στο δοκίμιό του για το Ελληνικό δημοτικό τραγούδι: <<Η ομαλή εξέλιξη και της ελληνικής γλώσσας και μουσικής δεν διακόπτεται ποτέ>>. Το ίδιο ισχύει και για τους χορούς. Ο σημερινός καλαματιανός είναι ο αρχαίος <<επίτριτος>> ενώ ο μπάλος είναι ο αρχαίος πηδηχτός χορός <<βαλλίστραι>> από τον οποίο προέρχεται η λέξη χορός σε διάφορες ξένες γλώσσες (μπαλ, μπάλο, μπαλέτο κ.λ.π.). Ο πυρίχιος χορός που χορεύεται από τους Πόντιους, είναι ακριβώς ο ίδιος με αυτόν που χόρευαν οι Αργοναύτες, ενώ ο ενεάσημος ρυθμός του Πινδάρου και της Σαπφούς εξακολουθεί να δονεί και σήμερα τους χορευτές του ζεϊμπέκικου. Όσο για τον δήθεν τούρκικο καρσιλαμά, δεν είναι παρά πανάρχαιος αντικριστός χορός των Ελλήνων της Ιωνίας , ενώ ο αμανές προέρχεται από το επιφώνημα <<αχ μάνα>> -γι΄ αυτό και αρχικά λεγόταν αχμανές- με αυτές τις δύο λέξεις τέλειωνε ο 15σύλλαβος στίχος του, παραπέμποντάς μας κατευθείαν στις αρχαίες ελεγείες, στους βυζαντινούς ήχους και στα κλέφτικα μοιρολόγια. Στα βάθη του χρόνου βυθίζονται, επίσης, οι ρίζες του <<αγέρανου>> του χορού που μέχρι σήμερα χορεύεται στην Πάρο, όπως ακριβώς τον χόρεψε ο Θησέας επιστρέφοντας από την Κρήτη. Κι αν εμείς έχουμε κρουαζιερόπλοια και πλωτά κέντρα διασκέδασης, δεν κάνουμε τίποτα περισσότερο από τους προ- προ- παππούδες μας, που το 2 ο π.Χ. αιώνα είχαν κατασκευάσει τη <<Συρακουσία>>, ένα τεράστιο πλοίο ψυχαγωγίας με τρία καταστρώματα, ναό της Αφροδίτης, λουτρά και γυμναστήρια.
Η Ελλάδα διεθνής. μόδα!
Όλα αυτά τα μικρά και τα μεγάλα που μας συνδέουν με το φυλετικό παρελθόν μας, έχουν γίνει αντικείμενο συστηματικής μελέτης πολλών επιστημόνων. Όμως ένας αέρας ελληνομάθειας φυσά ξαφνικά σε όλο τον πλανήτη. Στις Η.Π.Α. τα έπη του Ομήρου βρίσκονται στις ψηλότερες θέσεις των best sellers τα τελευταία έξι χρόνια, ενώ στην Αγγλία στη σειρά του BBC books το βιβλίο <<Ο Σωκράτης και οι Έλληνες Απαραίτητοι στην Παιδεία κάθε Ευρωπαίου>> σημείωσε ρεκόρ πωλήσεων.
Αναγνωρίζοντας την ιδιαίτερη σημασία της ελληνικής γλώσσας, οι Βάσκοι ευρωβουλευτές εισηγήθηκαν να γίνει η επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσο για τη Γαλλία, ύστερα από τη διαμαρτυρία των ίδιων των μαθητών, που κατέβηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στην απόπειρα μείωσης των ωρών διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, η ελληνική καθιερώθηκε νομοθετικά ως η τρίτη γλώσσα επιλογής στα σχολεία. Την ίδια στιγμή οι Σέρβοι της Βοσνίας καθιέρωσαν τη διδασκαλία της ελληνικής σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στην Τουρκία υπάρχει έδρα Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Στην
Αυστραλία τα ελληνικά είναι η τρίτη ομιλούμενη γλώσσα. Στην Ελβετία, η εταιρεία <<Όμηρος>> γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Οι Βέλγοι μαθαίνουν επίσης μανιωδώς ελληνικά. Ακόμα και στην Ινδία, το <<Γκρικ Κλαμπ Κύκλος>> της Καλκούτας παραδίδει μαθήματα ελληνικής, ενώ νεαροί Ινδοί ανεβάζουν τραγωδίες
στα αρχαία ελληνικά και ψάλλουν τον εθνικό μας ύμνο στα ελληνικά.
Η γλώσσα που θεραπεύει.
Στο μεταξύ, τα αρχαία ελληνικά γνωρίζουν ευρύτερη διάδοση
στο εξωτερικό και για έναν επιπλέον λόγο. Αμερικανοί και Βρετανοί επιστήμονες συστήνουν την ενασχόληση με την ετυμολογία των ελληνικών λέξεων, διαπιστώνοντας ότι είναι μια από τις αποτελεσματικότερες μεθόδους εκγύμνασης των εγκεφαλικών νευρώνων και επέκτασης της ευφυΐας. Μερικοί υποστηρίζουν πως ίσως αυτό να οφείλεται στη μαθηματική δομή που ενυπάρχει στην ελληνική γλώσσα αλλά και στους συνδυασμούς των γραμμάτων που δίνουν σε κάθε λέξη μια ιδιαίτερη δόνηση. Φαίνεται, λοιπόν, πως μέσα στην ελληνική γλώσσα η δύναμη του ήχου αποκτά ιδιαίτερες διαστάσεις. Ακόμα και θεραπευτικές . Στα αρχαία Ασκληπιεία θεράπευαν και με τη χρήση μαγικών <<επωδών>>, δηλαδή φράσεων ή λέξεων που επαναλαμβάνονταν πολλή ώρα. Αυτό θυμίζει τα <<μάντραμ>> των Ινδών. Κατά τον ερευνητή Γ. Σταυρίδη, εφόσον τα ίδια γράμματα του αλφαβήτου χρησίμευαν και ως μουσικές νότες, δεν έχει κανείς παρά να βρει την αντιστοιχία των γραμμάτων μιας λέξης σε μουσικές νότες, για να οδηγηθεί τελικά στη μουσική που σχετίζεται με τη συγκεκριμένη λέξη. Έτσι μέσα σε μια μουσική μπορεί να είναι κωδικοποιημένες ολόκληρες λέξεις ή φράσεις που ο συνειδητός νους να μην αντιλαμβάνεται, αλλά να γίνονται αντιληπτές από τον υποσυνείδητο νου. Μουσικές που περιέχουν τέτοιου είδους υποσυνείδητα θεραπευτικά μηνύματα κυκλοφορούν με μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό για να αποδομούν τους νοσογόνους παράγοντες. Γενικότερα, όμως, σε πολλές χώρες του κόσμου και κυρίως σε κέντρα ολιστικής ιατρικής εφαρμόζονται πρακτικές του Ιπποκράτη και των Ασκληπιάδων τις οποίες ανακαλύπτει εκ νέου η σύγχρονη επιστήμη. Και στη Γαλλία, οι Παριζιάνοι σχηματίζουν ουρές στο γραφείο φιλοσοφικών συμβουλών του Γάλλου καθηγητή Μαρκ Σοτέ, που χρησιμοποιεί την ελληνική φιλοσοφία για να δώσει απαντήσεις στα υπαρξιακά και τα ψυχολογικά ερωτήματα των πελατών του. Συχνά, μάλιστα, μάλιστα, διοργανώνει και ειδικά σεμινάρια στην Ελλάδα δίνοντας στους Γάλλους αναζητητές την ευκαιρία να κάνουν προσκύνημα στον <<ιερό τούτο τόπο>>, όπως λέει.
Οι Έλληνες στον κόσμο.
Κι ενώ στα περισσότερα πανεπιστημιακά και ερευνητικά κέντρα του κόσμου υπάρχουν αναλογικά περισσότεροι επιστήμονες ελληνικής καταγωγής από οποιαδήποτε άλλη φυλή,
πολλοί ξένοι επιστήμονες στρέφονται επίσης προς την Ελλάδα για να αντλήσουν έμπνευση και γνώση. Πραγματικά, συνεχώς αυξανόμενος αριθμός μελετητών στρέφεται στην αρχαιοελληνική γραμματεία ερευνώντας μανιωδώς βιβλιοθήκες και ξεχασμένα ή άγνωστα κείμενα, μέσα από τα οποία αντλούν πληροφορίες που συχνά ανατρέπουν την τρέχουσα αντίληψη της ιστορίας. Πρόκειται για μια τάση που συνεχώς κερδίζει έδαφος, ακόμα και μεταξύ των πανεπιστημιακών. Δυο από αυτούς, η Ενριέτα Μερτζ και ο Ενρίκο Ματίεβιτς, ανέτρεξαν στα αρχαία κείμενα και στα σύγχρονα ευρήματα για να προσκομίσουν τις αποδείξεις ότι οι Έλληνες είχαν διαπλεύσει τον Ατλαντικό και είχαν ανακαλύψει την Αμερική από την εποχή του Οδυσσέα! Ακόμα και στο πρόσφατο βιβλίο του καθηγητή της Οξφόρδης Όλιβερ Τάπλιν τονίζεται ότι η Ελληνική σκέψη και γλώσσα βρίσκονται στον πυρήνα των μεγαλυτέρων επιτευγμάτων και των μεγαλυτέρων προβλημάτων του καιρού μας. Και η Γαλλίδα ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγί συμπληρώνει: Ανατρέχουμε πάντα στα Ελληνικά για να ονομάσουμε τις σύγχρονες ανακαλύψεις. Από τις ακτίνες Γάμα, μέχρι τα Δέλτα των ποταμών και το <<π>> της περιφέρειας του κύκλου και από το μεταβολισμό ως την ευθανασία, την κλωνοποίηση ή τους πυραύλους <<Απόλλων>> αποδεικνύεται τελικά πως τα ελληνικά είναι το αλφαβητάρι του εγγράμματου πολιτισμού. Ο μίτος της Αριάδνης, το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, οι Ολυμπιακοί αγώνες, ο Μαραθώνιος είναι αναμνήσεις ελληνικές. Τελικά ακόμα και η λέξη <<Ευρώπη>> είναι ελληνική. Κι ακόμα κι ο ίδιος ο κόσμος!
ΙΟΥΛΙΑ ΠΙΤΣΟΥΛΗ
Περιοδικό astra &΄Οραμα
Ιούνιος 2000 τεύχος 38
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ