ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΛΗΡΟΣ & ΤΟΥΡΚΟΙ

Ο Ορθόδοξος κλήρος, που είχε γίνει ένας από τους μεγαλύτερους φεουδάρχες, στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο), για να απαλλαγεί από την κεντρική εξουσία προσφέρει την πολιτική και εδαφική ανεξαρτησία στους Τούρκους, αρκεί να διατηρήσει τα προνόμιά του. Το Τουρκικό δίκαιο που εγγυάται το καθεστώς των τόπων που πέφτουν χωρίς μάχη οδηγεί τον κλήρο σε ανοιχτές συνεννοήσεις με τους Τούρκους. Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές περιπτώσεις. Το 1396 ο επίσκοπος Φωκίδας Σεραφείμ κάλεσε τον Βαγιαζήτ να καταλάβει την επαρχία. Το 1430 οι καλόγεροι του Άθω κάλεσαν τον Σουλτάνο Μουράτ να καταλάβει την χερσόνησο. Ο μητροπολίτης Αθηνών Μακάριος παζαρεύει την Αθήνα με τους Τούρκους. Η πολιτική αυτή της υποταγής αποκορυφώνεται στο σύνθημα του Μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά (αρχηγού του στόλου), που προτιμούσε να ιδεί στην Πόλη τούρκικο σαρίκι παρά λατινική τιάρα. Το πρόβλημα δηλαδή μπαίνει κατά τον πιο επίσημο τρόπο: Φράγκοι ή Τούρκοι; Μπροστά στο σύνθημα της Δύσης για ένωση, η απάντηση ήταν φιλοτουρκισμός. Βέβαια πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Το σύνθημα της ένωσης που προέρχονταν από τον Πάπα δεν ήταν ειλικρινές. Ο Πάπας εξέφραζε τις πιο κατακτητικές και αντιδραστικές βλέψεις. Κάτω από τις συνθήκες αυτές η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως απλώς επικυρώνει μια προϋπάρχουσα κατάσταση, γιατί ήδη από δυο αιώνες το Βυζαντινό κράτος έχει περάσει στην κυριαρχία των Φράγκων ή των Τούρκων.

Απολλώνιος.